Bir televizyon kanalında Büyük Hesaplaşma adıyla gösterilen filmin kahramanı,şöyle diyor arkadasına:"Köşede hava ısınınca,otuz saniye içinde terkedemeyeceğin hiçbirsey olmamalı hayatında"
Tedirgin edici bir cümle bu,bir o kadar da içe işleyen bir söz.
Puslu ve kırık cam cam parçasının tenle teması anında tenin seyrimesi...
Mutsuz anların,ayrılık vaktinin,vefanın ve vefasızlıgın iç içe girdigi bir zaman diliminde kekrelesen bir tad.
Hep birseylere tutunarak,birseyler edinerek yasayanlar icin,meraksızlar icin, bırakıp gitmek, olsa olsa bir saçmalıktır.
Aklın üstünlüğüne karşı çıkıştır. Sonra yüreksizliklerini teorize edenler, kahramanca laflar da ederler üstelik.
Onların karşısında "yine yanlış yaptım galiba" duygusuna kapılmak, bir tereddüdün zulmüne yenilmek gibi gelmiştir kimilerine.
Ben bu insanları yakın buldum kendime.Dunyanın surasında burasında da olsalar, "kösede hava ısınınca" kendi olmaya devam edenleri tanımak istemişimdir.Tanımak ve "arkadaşım" diyebilmek.
Cümleyi evirip çeviriyorum.
Hayatımda ve hayatlardaki karşılığını arıyorum.
Gri anlar,paslı menteşe, arkadaşımın tutuklanması,yolculuk duygusu ama özellikle de bir yerlerde bir yerde kalma isteği...
Gitmek ,kendini keşfetmekle özdeşleşiyor;soguğu ve çölü , karanlığın büsbütün karanlık olmadıgını yaşayabilmek...
"Köeşede hava ısınınca" tümcesini silip yeniden okuyorum cümleyi " Otuz saniye içinde terkedemeyeceğin hiçbir şey olmamalı hayatında " Kendimi ve tanıdığım birkac kişiyi koyuyorum buraya.
Bir hayat anlayışı, yolculuklar,mülksüzlük duygusu.
En çok da biten bir aşka elveda...
Cümlenin rahatladan(hayır rahatlığı reddeden)yanı bu galiba.
Kendime yakın buluyorum...
(Ahmet Telli'nin Ben Hiç Birşey Söylemedim adlı kitabından Alıntı)
